Οργανόγραμμα της κύησης

Οργανόγραμμα της κύησης

H παρακολούθηση μιας φυσιολογικής εγκυμοσύνης στο γυναικολόγο γίνεται κατά μέσο όρο με επίσκεψη μια φορά το μήνα.

Θεωρούμε πλέον παγκοσμίως ότι οι περισσότερες εγκυμοσύνες φτάνουν στο τέλος τους, στις 40 εβδομάδες αμηνόρροιας, (και θα μιλάμε για εβδομάδες αμηνόρροιας από εδώ και πέρα) δηλαδή 280 ημέρες από την πρώτη ημέρα της τελευταίας περιόδου της μητέρας.

Οι 40 εβδομάδες αμηνόρροιας αντιστοιχούν σε 38 εβδομάδες κύησης, δηλαδή 9^1/2 μήνες κύησης.

Οι βασικές εξετάσεις μιας φυσιολογικής μονήρους (1 έμβρυο)κύησης έχουν ως εξής:

• Με τις πρώτες επισκέψεις στο γυναικολόγο, θα καθοριστεί η Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού (ΠΗΤ), βάσει της τελευταίας περιόδου και βάσει του υπερηχολογικού ελέγχου.

Θα δοθούν οι πρώτες οδηγίες και συμβουλές και θα γίνουν οι πρώτες εργαστηριακές εξετάσεις, κάποιες από τις οποίες θα επαναλαμβάνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

(Ιδανικά η πρώτη επίσκεψη θα πρέπει να γίνεται τρεις με έξι μήνες πριν την απόφαση για τεκνοποίηση).

• Στη συνέχεια, μεταξύ 11 και 14 εβδομάδων γίνεται η περίφημη αυχενική διαφάνεια και το συνδυασμένο τεστ 1^ου τριμήνου, με το οποίο έχουμε μια πρώτη εκτίμηση του κινδύνου για σύνδρομο Down.
• Γύρω στις 15-16 εβδομάδες μπορούμε με σιγουριά πλέον να δούμε υπερηχογραφικά το φύλο του εμβρύου.
• Ακολουθεί το υπερηχογράφημα του δευτέρου τριμήνου, γνωστότερο ως β επιπέδου. Πραγματοποιείται περίπου στις 21-22 εβδομάδες και κατά τη διάρκειά του γίνεται ένας πιο λεπτομερής έλεγχος της ανατομίας του εμβρύου.
• Μεταξύ 24 και 28 εβδομάδων γίνεται η καμπύλη σακχάρου, εξέταση με την οποία διαγιγνώσκουμε το διαβήτη κύησης (ζάχαρο).
• Γύρω στις 32-33 εβδομάδες γίνεται ακόμα ένας πιο λεπτομερής υπερηχογραφικός έλεγχος και το doppler.
• Aπό τις 34 εβδομάδες και έπειτα οι κίνδυνοι λόγω προωρότητας μειώνονται αισθητά ενώ μετά τις 37 εβδομάδες, σε περίπτωση τοκετού το μωρό δεν θεωρείται πλέον πρόωρο και μπορεί να γεννηθεί άφοβα.
• Από τις 36 εβδομάδες και μετά, το καλώς έχειν του εμβρύου ελέγχεται με το doppler και το καρδιοτοκογράφημα.
• Εάν οι συνθήκες το επιτρέπουν, η εγκυμοσύνη μπορεί να παραταθεί μέχρι και τις 41 εβδομάδες, δηλαδή 287 ημέρες από την πρώτη ημέρα της τελευταίας περιόδου της μητέρας. Από εκεί και πέρα για λόγους ασφαλείας, οι κατευθυντήριες οδηγίες προτείνουν τον τερματισμό της κύησης είτε με πρόκληση τοκετού, είτε με καισαρική τομή.